Afgelopen zaterdag is dames 2 afgereisd naar het Achterhoekse Doetinchem. Daar wachtte Langhenkel Orion D1 als tegenstander. De volleybalwortels van onze eigen Marjolijn liggen bij Orion. Voor haar dus een extra 'drive' om een mooi potje volleybal te laten zien. Spelverdeelster Hanna is tijdens de kraker tegen Landstede Zwolle van vorige week geblesseerd geraakt aan haar knie, en kon slechts vanaf de bank toekijken.

De eerste set werd aan Utrechtse kant niet erg fel gestart. De servicedruk – normaal gesproken een sterk wapen – was niet optimaal. Orion speelde gebrand, en maakte het onze verdediging lastig. En zo stonden we de eerste set met 24-19 achter. Op de service van Nathalie kwamen we terug tot 24-24, en zelfs op set-point: 24-25. Toch konden we het net niet afmaken... En de eerste set verloren we met 27-25.

De tweede set werd beter opgepakt. Er werd geconcentreerder gespeeld, en er werden minder fouten gemaakt. We wonnen met 17-25. Met een 1-1 tussenstand in sets, was het plan het bij die ene verspeelde set te laten. We stonden immers gedeeld eerste, en wilden geen punten morsen. Maar ja, je kunt zoveel willen, je zult het ook moeten doen. En dat deden we niet... De derde set werd een herhaling van de eerste. Te weinig aanvalsdruk, te weinig servicedruk, te veel eigen fouten (25-21). Ook de vierde set kon het spel niet naar eigen hand worden gezet. De koek was op (25-15).

En dan sta je ineens geen (gedeeld) eerste meer. En dat is balen, maar helemaal aan onszelf te wijten. En dus: zoveel mogelijk lering trekken uit wat er gebeurd is, en door naar de volgende wedstrijd. Aankomende zaterdag hebben we geen wedstrijd. En dus hebben we twee weken om ons voor te bereiden op de volgende opponent: Pegasus D1.