H1 laat slechte start achter zich

Laatst gewijzigd:

‘We moeten ons meer als promovendus gaan gedragen’. Dat was één van de uitkomsten van de nabespreking over de eerste wedstrijden, wedstrijden waarin we geen schim bleken van de ongeslagen kampioensploeg van vorig jaar. Ondanks de wat gevorderde leeftijd moet hard werken de basis blijven, maar dan wel werken aan het gezamenlijke doel: een promotieteam zijn met lef en een herkenbare identiteit. 

We voegen vijf extra minuten aan de warming-up toe (voor de 30+er is alleen een rondo’tje blijkbaar niet genoeg meer) en zetten de geblesseerde schouders eronder op weg naar de volgende tussenstop: Koog aan de Zaan. Daar staan de reserves van Zaanstad op ons te wachten. 

In het fonkelnieuwe topsportcomplex krijgen we van de attente bardames Cola light in plaats van Cola voorgeschoteld ‘omdat we dat zo te zien wel kunnen gebruiken’ en daarmee is de toon van de dag wel gezet. Na een korte teambespreking in de poli Fysiotherapie en even lekker ouderwets klagen over de niet-heel-recent-gebezemde vloer (‘spelen we tegen Zaanstad of Zandstad?’) gaat de knop om en knallen we uit de startblokken. Met een opstellingsfout. 

De eerste set verloopt verder spannend – van begin tot eind is de voorsprong zelden groter dan 2 punten aan beide zijden. Op het eind van de set blijkt de ervaring van Pieter Glerum en de ingebrachte Bas Rauwerdink doorslaggevend en pakt VVU de set met 24-26. 

De jonge, talentvolle jongens van Zaanstad blijken even uit het lood geslagen en bij VVU gaat, in de 12e set van dit seizoen, dan eindelijk het spelletje dat ze voor ogen hebben lopen. De servedruk is hoog, de continue dreiging van de middenmannen maakt (snelle) spreiding mogelijk en de blok-defense heeft vaak een antwoord op de aanvallen van de Zaanstedelingen. Op een kleine verslapping in het middenstuk na wordt de set makkelijk met 17-25 binnengelopen. 

De derde en vierde set blijken een kopie van de tweede set. De druk blijft onverminderd hoog en VVU heeft de kans om iedereen speeltijd te gunnen. Eervolle vermeldingen hier voor junior en senior Gert en Bas die hun meerwaarde direct bewijzen met indrukwekkende aanvallen. Hetzij hoog en hard, hetzij met een dubbelhandige diepe doortikbal op setpunt. 

Met een afgetekende 0-4 in de zak knalt het Utrechtse clublied door de zaal en wordt nabesproken met de herintrede van de man of the match-award. Een fictief flesje speciaalbier voor Wouter. Shantel draait traditiegetrouw door de boombox in de kleedkamer en met 9 uit 3 lijkt Utrecht een eerste stapje te zetten naar het doel. Volgende halte: Gemini S, gezellig in Utrecht. 

Om te reageren op dit artikel dien je aangemeld te zijn