Nabeschouwing door: Arjen Schimmel

Laatst gewijzigd:

Vorig seizoen speelde Utrecht dames 1 lang leuk mee, maar werd uiteindelijk gedeeld vierde (of moeten we zeggen vijfde). Het seizoen 2018-2019 begon met een mooie uitbreiding. De selectie werd gevormd door blijvers Bianca, Jesca, Emma, Emma, Leanne, Nienke, Laure en Judy, terugkeerders Lisa, Lisanne en Anne, nieuwkomer Lobke en vaste invaller Susan. Een prachtig team dat dit jaar begeleid zou gaan worden door blijvers Wouter en Arjen, terugkeerder Wouter en nieuwkomers Jasper, Jelle en Marjolijn. Kortom, de ingrediënten voor een volgende stap waren voor handen.

In de voorbereiding lieten we al aardige wedstrijden tegen topdivisie- en eredivisieploegen zien. Tijdens het tweedaagse toernooi in Assen werden de doelen gesteld en spraken we af dat we lang wilden meespelen om de bovenste plek. Omdat we niet ieder team hadden zien spelen en we twee concurrenten erg hoog inschatten, wilden we ons doel voornamelijk leggen bij het proces en minder bij het resultaat

De competitie startte met een duidelijke en eigenlijk wel dramatische nederlaag tegen Peelpush. De toon voor een lastig seizoen was gezet. De ploeg sprak echter af dat plezier het allerbelangrijkste was en dat we vanaf dat moment alleen maar de focus zouden hebben op team, taak en proces. Dat lukte wonderwel en de achtervolging op de top werd vanaf de tweede week dan ook grandioos ingezet. Tussen de reguliere competitiewedstrijden door, moest er ook nog gespeeld worden voor de beker. Dat leek een minder succes te worden, maar VVUtrecht kwam met de schrik vrij, ondanks twee vijf-setters tegen lager geklasseerde ploegen en nota bene geel-rood voor de coach (geheel terecht, red.).

De winterstop kwam eraan en VVUtrecht werd steeds beter. Op enig moment hadden de Utrechtse meiden zelfs zo’n vier punten voorsprong genomen op de concurrentie. In de beker wachtte een ware krachtmeting, FAST uit Gennep kwam op bezoek. Een stevige eredivisieploeg zou testen hoe goed de Utrechtse dames nu eigenlijk echt waren. Het was een mooi gevecht waarbij voor ieder punt werd gestreden. Allerlei bekende en minder bekende Utrechtfans hadden vooraf een videoboodschap voor de meiden opgenomen. Dit zette de ploeg op scherp en zo kon een mooie wedstrijd tegen de Limburgsen gespeeld worden. Alle speelsters waren hard nodig, maar dat leverde dan ook een geweldige 3-2 overwinning op in een kolkend Sportcentrum de Galgenwaard. 

Na deze wedstrijd moest Anne helaas besluiten dat haar studie niet te combineren viel met volleyballen op dit niveau. De coach dacht wel een wedstrijdje te kunnen missen, de concentratie was even zoek en dit alles resulteerde in een onnodig verlies in Warnsveld. Speelsters waren moe van de stress die een laatste jaar studie of een eerste jaar werk met zich meebrengt. Toch ging VVUtrecht als koploper de winterstop in, samen met Peelpush en het verrassend goed spelende VoCaSa. Inmiddels had de meetrainende Sophie aangekondigd een aantal wedstrijden beschikbaar te zijn op de plek van Anne, zodat de selectie toch op peil kon blijven.

Direct aan het eind van de vakantie werd de kwartfinale van de beker gespeeld in de Galgenwaard. Heel volleybal-minnend midden-Nederland was op komen dagen om VVUtrecht te zien aantreden tegen de regerend landskampioen, de latere bekerwinnaar én de supercup winnaar. Waar vriend en vijand een snelle 3-0 voor Sliedrecht Sport verwachtte, maakte VVUtrecht op die dag goede reclame voor de volleybalsport. Uiteraard verloren we de wedstrijd, maar twee sets lang konden de dames meedoen met de baggeraars uit Sliedrecht en er werd zelfs één set gewonnen!

In het van de competitie werden prachtige overwinningen helaas net iets te vaak afgewisseld met een te duidelijk verlies. Ook VoCaSa morste wel wat puntjes, maar Peelpush drukte op de beslissende momenten wel door. Met drie punten achterstand mocht er op zondag 14 april aangetreden worden tegen Peelpush. Een touringcar vol fans was meegereisd en de Meijelse Körref was afgeladen vol. Helaas waren de dames van VVUtrecht niet in staat om het Peelpush écht moeilijk te maken, maar wat een schitterend slot aan een prachtige competitie. De Domstedelingen gaven een staande ovatie na de tweede set aan de kampioen Peelpush, maar minstens zo indrukwekkend was de staande ovatie en het clublied dat door zo’n honderd mensen gezongen werd aan het einde van set 3. Hoewel het behalen van de kwartfinale beker en de 2e plaats in de competitie niets tastbaars oplevert, kan er met recht teruggekeken worden op een buitengewoon succesvol jaar! 

Natuurlijk is het vizier alweer gericht op volgend seizoen, maar stiekem zal er her en der nog wel wat nagenoten worden van deze prachtige jaargang.

Om te reageren op dit artikel dien je aangemeld te zijn